Dé Onderneemster van het Jaar Heleen Valstar
In het kielzog van Hare Majesteit
Met haar opleiding, ervaring en achtergrond, was negen van de tien waarschijnlijk een bloemenwinkel begonnen. Heleen Valstar niet. Want, redeneerde ze al op 22-jarige leeftijd, dat kan altijd nog. “Als ik 60 ben of zo”. Dus leende ze een hoekje van een loods van haar vader en begon voor zichzelf. Inmiddels reist ze samen met Hare Majesteit de wereld over en kreeg ze onlangs haar eigen bekroning in de vorm van de titel Dé Onderneemster van het Jaar.
Heleen Valstar werd letterlijk wereldberoemd met ‘floral art’. Ze`is –volgens haar website- business florist, maar dat betekent niet dat u bij haar langs kunt om een bloemetje voor uw wederhelft aan te schaffen. Heleen Valstar reist de wereld rond om overal waar de Koningin voet aan land zet de bloemdecoraties te verzorgen, ze ‘doet’ de keukenhof en fleurt de ondertekening van Europese verdragen op. Op haar klantenlijst staan tientallen internationale evenementen, ministeries en naar men fluistert BN’ers.
Het is al weer 20 jaar geleden dat Valstar de stoute schoenen aantrok en naar de Kamer van Koophandel ging. Daar keek overigens niemand van op. Ze groeide op in een ondernemersgezin en dat liet zijn sporen na. Behalve de dochter des huizes, zijn ook haar twee broers ondernemers. Daarnaast is ze getrouwd met een ondernemer.
“Je bent altijd bezig met wat er nog beter kan. Maar de basis is goed. Dat durf ik inmiddels wel te stellen”
Het was echter niet eens zozeer de drang naar ‘het ondernemen’ dat haar naar de KvK dreef. Het was veel meer de hang naar avontuur en ‘grotere projecten dan in een bloemenwinkel’. Valstar: “Ik wilde reizen, op avontuur in het buitenland, grote projecten doen. Ik heb er geloof ik nooit zo goed over nagedacht en ben gewoon begonnen. Mijn vader was kweker en in het begin mocht ik een hoekje van een loods gebruiken. Ik weet nog dat ik aan hem heb gevraagd of ik in de kas mocht komen werken als ik het even rustig zou hebben. Maar dat is er gelukkig nooit van gekomen. De eerste opdracht had ik eigenlijk al vrij snel binnen.”
De groei zat er in vanaf dag één in. Maar altijd gecontroleerd. Valstar: “Ik heb altijd geloofd in spreiding van je klantenbestand. Er is een tijd geweest dat ik een hele grote klant had die alleen maar groeide. Toen ben ik actief op zoek gegaan om daar meerdere kleinere klanten tegenover te zetten. Mocht er met die grote klant wat gebeuren, dat je dan niet meteen in je hemd staat en een enorme stap terug moet doen. Want met de grotere klanten weet je dat het komt, dat je elke drie jaar weer moet inschrijven en dan kan er altijd een reden zijn waarom ze met een ander in zee gaan. Al moet ik zeggen dat we veel klanten al heel lang hebben. Sommigen al 20 jaar. Dat is wel bijzonder natuurlijk”.
“In Nederland lijkt het altijd alsof er van alles teveel is. Zeker in de Randstad. Maar er zijn altijd mogelijkheden”
Alleen is Heleen Valstar inmiddels al lang niet meer. Het bedrijf biedt werk aan 11 medewerkers en in hoogtijdagen tientallen freelancers. De organisatie stáát en is zodanig ingericht dat de oprichtster tijd heeft om te doen waar ze goed in is: het ontwerpen van bloemdecoraties, creëren, scheppen, bedenken en tekenen. “Op een gegeven moment,” blikt dé onderneemster van het jaar terug, “moet je anders gaan werken. Bij ons was dat toen we ongeveer met z’n achten waren. Daarvoor was het altijd maar meewerken, meewerken. Maar ik kan nu eenmaal niet overal aanwezig zijn. Dan moet je de structuur aanpassen. Bijvoorbeeld door projectleiders aan te stellen. Die sturen de teams aan. Die teams kunnen door het aantal freelancers fors oplopen. Dan is duidelijkheid wel zo handig”.
Behalve op de beursvloer, werd ook de werkwijze intern in de loop der jaren aangepakt. Een office manager neemt de onderneemster veel taken uit handen. Van planning tot personeelszaken. En ook hier met hetzelfde doel: zorgen dat de onderneemster tijd heeft voor waar ze goed in is. Dat functioneert naar tevredenheid, aldus Valstar. “Er zijn natuurlijk altijd bepaalde zaken die je als ondernemer zelf moet doen, maar wat ik kan delegeren, dat degeleer ik. Ik moet het wel leuk blijven vinden”.
“We eten veel taart de laatste weken”
“Zakelijk gezien is het eigenlijk altijd goed gelopen. Natuurlijk, er loopt wel eens een medewerker weg waarvan je hoopte dat die nog lang zou blijven. Maar dat blijk je dan achteraf altijd toch weer op te kunnen vangen. Je leert in de loop der jaren dat dat soort dingen er gewoon bijhoren. Naarmate je langer onderneemt krijg je het vertrouwen in jezelf dat je het wel weer weet op te lossen. Maar dat duurt even. Ja, ik vertrouw mezelf wat dat betreft inmiddels wel. Kijk, je bent altijd kritisch, dat blijft. En ik ben nooit heel rustig onder dingen. Je bent altijd bezig met wat er nog beter kan. Maar de basis is goed. Dat durf ik inmiddels wel te stellen”.
Dat laatste komt in het buitenland nog wel eens van pas. In het kielzog van Hare Majesteit komt Valstar op ongewone plekken. Een deel van de bloemen die ze gebruikt worden ingevlogen, maar een deel komen uit het land waar de koningin te gast is. En dat gaat niet altijd over rozen om maar even een flauwe woordgrap te maken. “Het begrip ‘afspraak’ betekent niet overal hetzelfde,” aldus Valstar. “Dat levert nog wel eens wat stress op. Soms krijgen we niet de bloemen die we bestelden, soms krijgen we niet de kwaliteit die we zoeken. Bovendien werken we met ‘levende’ producten. De houdbaarheidsdatum van een bloem is beperkt, dus de marges waarmee we werken zijn vrij smal. Er zijn wel eens momenten dat ik denk: en nou vind ik het even niet meer leuk. Maar ik ben een positief ingesteld mens. Dan knallen we erin en dan komen we er altijd wel weer uit. Nee, ik heb nooit gedacht ‘was ik nou maar een gewone bloemenwinkel, begonnen’.”
“Ik ben een positief ingesteld mens. Dan knallen we erin en dan komen we er altijd wel weer uit”
En nu dus Dé Zakenvrouw Van het Jaar 2007. “Ja, dat had ik ook nooit gedacht. Nee, ik heb mezelf niet opgegeven. Dat werd gedaan door de Federatie Zakenvrouwen. Blijkbaar zagen ze iets in me hoewel ik geen lid ben. Eerst dacht ik, goh, leuk dat ze me voordragen, maar waarom ik eigenlijk? Ik heb ook nooit het idee gehad dat we ook maar de geringste kans zouden maken. Maar goed, dan word je ineens toch genomineerd en weet je dat er nog maar drie over zijn. Dan wordt het toch even spannend.”
De uiteindelijke verkiezing was begin november. Heleen Valstar en de twee andere genomineerde onderneemsters moesten een presentatie geven waarna de uiteindelijke winnaar bekend werd gemaakt. Valstar: “En dan hoor je ineens dat je hebt gewonnen. Tja, dan ben je blij en eerlijk gezegd tóch verrast. Nee, ik had geen speech voorbereid. Dat was ook volkomen overbodig geweest, want ik werd meteen bedolven onder de journalisten en fotograven. Het was een bijzondere ervaring”.
Vanwege het beperkte aantal kaarten dat de genomineerden kregen, was er behalve familie één medewerkster van Heleen Valstar BV bij de verkiezing aanwezig. Die deed het onvermijdelijke en SMS-te er direct na de uitslag een week beltegoed doorheen. De sfeer op de ‘after party’ was dan ook geweldig. “Die party,” aldus Valstar, “hadden we georganiseerd als afsluiting van het hele proces. Dat was ook wel gezellig geworden als we uiteindelijk derde waren geworden. Maar nu was het natuurlijk nog net even gezelliger”.
Valstar: “Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten als reactie op die eerste plaats. Inmiddels zijn we 14 dagen verder en is de storm nog niet echt geluwd. We eten veel taart de laatste weken. Er is véél pers, véél interviews, véél fotograven en zelf televisie. Je merkt dat mensen er graag over beginnen op bijeenkomsten en zo. Het is goed voor de publiciteit en dat is natuurlijk goed voor het bedrijf. Nee, concrete opdrachten zijn er nog niet uit voortgekomen. Maar goed, het nieuws is twee weken oud. Er staan voor de komende maanden nog allerlei lezingen en spreekbeurten op het programma. Dat kost veel tijd, maar dat hoort er gewoon bij”.
Over vijf jaar? Over vijf jaar zitten we in een nieuw pand met meer uitstraling. We zitten nu verspreid over verschillende locaties en dat is niet echt handig. We groeien nu zo’n 15% per jaar. Dat zou ik graag beheersbaar houden. Ik denk dat we over vijf jaar op zo’n 15 mensen zitten, een groei van zo’n 50%. Maar ik hoop vooral dat we tegen die tijd nog steeds mooie projecten draaien. En dat we tegen die tijd wat bekender zijn. Daar helpt deze onderscheiding natuurlijk erg aan mee”.
“Ja, ook over vijf jaar zijn bloemen nog steeds onze specialiteit. Maar ik denk dat we tegen die tijd ook op andere vlakken en in andere branches zijn gegroeid. We doen nu al het nodige aan standbouw, maar dat mag best groeien. Dat is natuurlijk een lastige markt, maar we zijn geen nieuwkomers. In Nederland lijkt het altijd alsof er van alles teveel is. Zeker in de Randstad. Maar er zijn altijd mogelijkheden, daar ben ik van overtuigd. Al zal het niet komen aanwaaien”.
