Miljoenen komen zelden aanwaaien. Achter elk miljoen en achter elke miljonair schuilt een verhaal. Een verhaal met overduidelijk een gelukkige afloop. Maar wat ging er aan dat succes vooraf? Wie eenmaal miljoenen op de bank heeft, wordt nog maar zelden gevraagd naar de drempels, obstakels en missers op het pad naar succes. Dus doen wij het maar. En als we er dan toch zijn: wat maakt ondernemen nou zo leuk?
"Ze willen allemaal een KPN worden. Hou toch op!"
Zo'n tien jaar nadat hij voor de laatste keer de deur bij BSO achter zich dichttrok, publiceerde Eckart Wintzen vorige maand ineens Eckart's Notes. Geen boek over BSO, maar een boek over de managementstijl die BSO in een paar jaar na de absolute top bracht. Een 'must read' voor ondernemers.
De hippie. Beetje dwars. Recalcitrant. Niet op zijn mondje gevallen. En al helemaal niet te beroerd om de CEO's van grote ondernemingen 'nog één keer uit te leggen' wat ze fout doen. Op het brutale af. Kortom, de kwalificaties die Google prijsgeeft als je de software laat zoeken naar 'Eckart Wintzen' liegen er niet om. Als je ze leest als geïsoleerde observaties, zonder context, dan heb je al snel het idee dat je te maken hebt met een losgeslagen gek die niets liever doet dan herrie maken en aandacht trekken. Maar lees je ze in de juiste context, dan ontstaat er een heel ander beeld. Van een man met een glasheldere visie. Recht voor zijn raap, maar zeker niet onvriendelijk. Charismatisch. Met humor. Succesvol. En uiterst intelligent.
Eckart Wintzen is in die tien jaar niet veel veranderd. Hij heeft nog steeds het uiterlijk van een hippie. Hij is nog steeds goedlachs, vriendelijk en charismatisch. En waar het moet recht voor zijn raap. "Wordt het ook gelezen?", vraagt hij zonder omhaal als we hem een exemplaar van MKB RegiOpinie overhandigen.
Schrijven is hard werken
Tien jaar na de verkoop van BSO is Eckart Wintzen eindelijk gaan zitten om zijn verhaal op te schrijven. Dat ging overigens niet spontaan. Hij kreeg een prijs toegekend en de gulle gevers moedigden hem aan om het bijbehorende bedrag te gebruiken voor het betalen van een ghostwriter. Zo geschiedde. En dat ging mis. Wintzen: "Die jongen schreef twee hoofdstukken. En geloof me: het was goed. Die jongen is getalenteerd. Maar al lezend dacht ik, nee, zo zou ik het nooit opschrijven. Dus dan ga je zitten. Herschrijven. Steeds meer. Op een gegeven moment had ik zoiets van: nou, laat ik het boek dan maar helemaal zelf schrijven".
"Waarom het tien jaar heeft moeten duren? Die tijd had ik nodig om het te laten bezinken. Bovendien, ik heb in mijn leven veel columns geschreven. Die werden altijd goed gewaardeerd. Maar eerlijk gezegd vind ik schrijven hard werken. Wil je het een beetje leuk doen, dan is het zelfs erg hard werken. Uiteindelijk viel het nog mee. Ik heb het boek in anderhalve maand geschreven".
Cellentheorie
Voor de goede orde: Eckart's Notes is geen geschiedenisboek over BSO. Het is een boek over de managementstijl die in het bedrijf heerste en over de cellenstructuur. Wintzen: "Vergis je niet. Het is een bloedserieus pleidooi voor een andere manier van managen. Maar om aan te tonen dat het werkt, ook als je een paar`duizend man in dienst hebt, moet ik teruggrijpen op mijn periode bij BSO".
Voor wie niet weet waar we het over hebben: de cellenstructuur-filosofie die in het boek de hoofdrol speelt, gaat er vanuit dat alleen relatief kleine, overzichtelijke bedrijven daadwerkelijk oog hebben en houden voor de klant. Rond de zestig medewerkers is het maximum. Groeit het bedrijf daarboven, dan wordt het marktgebied opgesplitst en wordt er een tweede, nieuwe cel in het leven geroepen. Voor de goede orde: die cellen functioneren autonoom. In het hoofdkantoor is geen centrale afdeling PZ, ICT en noem maar op. Het enige wat daar wordt gedaan is het vaststellen van het 'Mission Statement' en de kwaliteitsstandaard waar de cellen aan moeten voldoen. Verder staan de cellen stuk voor stuk op eigen benen. Ze zijn verantwoordelijk voor omzet, kosten, personeelsbeleid, huisvesting en noem maar op. En ja, ze kunnen autonoom omvallen.
