Aan tafel:
• Reinoud Brand, voorzitter MKB Enschede
• Albert C. Post, directeur Post jr. Makelaars
• Carl Weenink, hoofdredacteur Regiopinie Magazine
De voorzitter over zijn gast:
“Ik heb Albert uitgenodigd omdat hij een makelaar is die zijn vak beoefent met hart en ziel, maar vooral ook met visie. Hij kijkt letterlijk verder dan zijn marktgebied groot is. Daarin is hij een ras-ondernemer en die heb ik hier graag aan tafel. Ik ben vooral benieuwd naar zijn avonturen op de Duitse markt. Daarnaast is Post een prima ambassadeur van MKB Enschede”.
Albert C. Post jr.
Albert C. Post jr. is makelaar in Twente. Zijn bedrijf heeft vestigingen in Enschede, Almelo, Hengelo en het Duitse Gronau. Die laatste is net een jaar oud. Daarnaast is het bedrijf gespecialiseerd in assurantiën en hypotheken.
“Geloof je er in als ondernemer? Dan moet je het op een goed moment ook maar gewoon proberen”
Ondernemers hebben het niet zo op grenzen en beperkingen. Albert Post is daarop geen uitzondering. Maar ook al is de slagboom inmiddels verdwenen, wie ‘makelt’ in Twente, weet dat hij opereert in een marktgebied dat in het oosten daadwerkelijk ophoudt te bestaan. Tenzij je letterlijk de grenzen negeert en een kantoor opent in Duitsland. Tegen nogal wat adviezen in.
Albert Post voelt zich thuis in Restaurant 10 – zoals veel Twentse ondernemers zich hier thuis voelen rond lunchtijd. De makelaar oogt ontspannen, dolt wat met de eigenaar van het restaurant en gaat met de fotograaf in discussie over wat qua lichtval de beste zitplek is. Voor de goede orde: de makelaar Post waar we het hier over hebben, is Post jr – inderdaad de zoon van sr. “Maar”, vertelt jr, “Ik heb de zaak niet van mijn vader overgenomen. Die verkocht de makelaardij om gezondheidsredenen in 1989 aan Robin de Groot, bekend van Wereldhave. Ik was er destijds nog niet aan toe. Gewoon te jong. Maar ik ben wel bij Robin in dienst getreden. Een kleine vijf jaar later ben ik alsnog voor mezelf begonnen. Voor de duidelijkheid ben ik toen dat jr achter mijn naam gaan zetten. Het staat nog steeds op mijn kaartje. Mijn vader werkt een dag, anderhalve dag per week bij ons, dus soms is het nog wel eens makkelijk. Maar het zou er zo langzamerhand wel af mogen”.
Het gaat jr goed. Wat begon met een kantoortje in Enschede, groeide uit tot een onderneming die Twentebreed opereert, tot over de Duitse grens aan toe. Over dat laatste straks meer. Eerst maar even dat Twentebreed.
Post jr: “Die groei is ons een beetje overkomen, maar hij kwam natuurlijk ook weer niet helemaal uit de lucht vallen. Het idee om een organisatie op te zetten die heel Twente bedient was er al langer, maar de vraag is natuurlijk hoe zet je dat op. Dat antwoord vond ik uiteindelijk op een feestje. Ik stond er achter de barbecue, samen met Bert Kamphuis. Hij had destijds een makelaarskantoor in Almelo. Als je samen worsten draait, raak je natuurlijk vanzelf aan de praat. Bleek dat we over veel dingen hetzelfde dachten. Dus op een gegeven moment heb ik gezegd: Jij zit in Almelo, ik in Enschede, laten we samen een kantoor beginnen in Hengelo. “Daar gaan we over praten”, riep hij toen. Dat hebben we een maand later gedaan. Bert’s partners geloofden er ook in en zo ontstond het netwerkje”.
“Nee, Twente vanuit één kantoor bedienen lukt niet. De huizenmarkt in Almelo kun je niet vergelijken met die van Enschede. En ook niet met die van Hengelo. Juist het feit dat we middenin de lokale markt zitten en er echt alles van afweten, is een van onze sterke punten. Dat maken we waar in Hengelo, Almelo en Enschede. Dat geldt althans voor de makelaardij. Zaken als hypotheekadvies en verzekeringen zijn veel minder locatiegebonden. Dat hebben we dan ook voor alle vestigingen geconcentreerd in één kantoor in Enschede. Maar ook wat dat betreft is de regiobinding behoorlijk sterk. Als mensen worden gebeld door een call-center vinden ze dat vervelend. Als ze zien dat ze worden gebeld met een Twents kengetal, dan gaat dat een stuk makkelijk”.
De financiële diensten heb ik destijds samen met mijn broer opgestart. Mijn hart ligt bij de makelaardij, maar er zijn zoveel cross-sell mogelijkheden dat ik het niet wilde laten liggen. In eerste instantie hebben we zowel de hypotheek- als het assurantiekantoor aangesloten bij een franchise organisatie. Dat kostte uiteindelijk meer dan het opleverde, dus we zijn zelfstandig verder gegaan. Inmiddels zijn het gevestigde, stabiele bedrijven. Ik heb er weinig omkijken naar”.
De voorzitter: Dus toen had je je handen vrij voor Duitsland. Ik begreep dat het door meer collega-makelaars in onderzocht, maar dat niemand het aandurfde. Waarom jij wel?
“Ja, ik wist uit de wandelgangen dat uit onderzoek bleek dat het er niet goed uitzag. Maar ik zag absoluut kansen. En heb je er geloof in als ondernemer, dan moet je het op een goed moment ook maar gewoon proberen. We zijn nu ruim een jaar open. Het begin was lastig. Veel leren. We zijn begonnen met twee Duitse medewerkers. Dat werkt dus niet. We verkopen weliswaar Duitse huizen op Duitse bodem, maar onze klanten zijn Nederlanders. Inmiddels werkt er een Nederlandse dame die al een tijdje in het Duitse onroerend goed werkte. En nu gaat het er goed”.
De hoofdredacteur: Wat zijn dat voor mensen die naar Duitsland willen verhuizen?
“Bedenk het maar. Het is een doorsnee. Inclusief gezinnen met jonge kinderen. Die mensen wonen in Duitsland maar leven in Nederland. Ze werken in Nederland, ze gaan hier naar school en doen hier hun boodschappen. Je krijgt ’s ochtends zelf je Nederlandse ochtendkrant bezorg. Bijna iedereen die de stap maakt, doet dat uit financiële overwegingen. Huizen zijn in Duitsland 40 á 50% goedkoper. Grondprijzen van € 25 zijn er gangbaar. Grond voor bedrijfsonroerend goed wordt zelfs gratis weggegeven”.
En het gaat om grote aantallen?
De laatste paar jaar, vertrokken er uit de grensregio zo’n 26.000 gezinnen naar Duitsland. Alleen al de gemeente Enschede houdt er rekening mee dat er de komende jaren 5.000 á 6.000 inwoners over de grens trekken. Dus het is niet niks”.
De voorzitter: En er komen regelmatig mensen terug natuurlijk?
“Ook dat. Niet iedereen kan er aarden. Het is hemelsbreed niets, maar het cultuurverschil is groot. Het waarden en normenverhaal. Bovendien doet iedereen daar om 10 uur ’s avonds de luiken naar beneden. Wij zijn toch iets meer van de gezelligheid. Maar goed, mensen die terugkomen, helpen we natuurlijk ook graag weer aan een huis in Nederland”.
De voorzitter: Steekt de markt anders in elkaar dan hier?
“Ja, absoluut. In Duitsland is – hoe on-Duits het ook mag klinken – feitelijk niets geregeld. Je hebt geen enkele vorm van opleidingseisen of iets dergelijks. In feite zijn we in Duitsland ook niet aan de NVM regels gehouden. Dat doen we uiteraard wel, want onze doelgroep komt uit Nederland. Dat ontbreken van regels werkt eerlijk gezegd in ons voordeel. Nederlandse klanten weten zo langzamerhand wel dat een Duitse makelaar qua vakkennis niet zoveel voorstelt. Dus zijn ze al snel geneigd met ons in zee te gaan. Vraag is er dus wel. Aanbod ook. Duitsers hebben wel in de gaten dat Nederlanders meer kunnen betalen dan Duitsers. Maar het gebied waarin we opereren is klein. Het is een strook van een paar kilometer breed en misschien 50, 60 kilometer lang. Verder willen Nederlanders niet van de grens af zitten”.
De voorzitter: En nu dus ook in het bedrijfsonroerend goed…
“Nou, al weer wat langer. Al weer een jaar of drie. Daar zag ik ook nog de nodige kansen liggen. Dit is een behoorlijk ondernemende regio, maar er zijn in feite maar drie serieuze bedrijfsmakelaars. Het is een vak apart. Het gaat erg om mensen, gunnen en relaties. Voorlopig richten we ons op 10% marktaandeel. Dat gaat lukken, daar ben ik van overtuigd, maar het duurt even voordat je je positie in deze markt hebt veroverd”.
De hoofdredacteur: Wanneer heb je voor het laatst zelf nog een bezichtiging gedaan?
Lachend: “Ha, vanmorgen nog. Grappig dat je dat vraagt. Ik werd vorige week gebeld door een relatie en die stelde exact dezelfde vraag: dat doe je nu zeker niet meer hé? Nou, wel dus. Het is en blijft toch het mooiste vak dat er is. Ondernemen is anders dan ik dacht toen ik begon. Toen dacht ik, hup, we gaan er vijf jaar vól voor en dat hebben we het op de rit. Maar inmiddels weet ik beter. Het blijft gewoon topsport. Het is iets waar je 24 uur per dag mee bezig bent. Dat is iets wat eigenlijk nooit went. Maar het ondernemen, het zien van kansen, daarop duiken – dat is nog steeds iets prachtigs. Voorlopig krijg ik van alle nieuwe dingen die ik doe nog steeds energie”.
“De toekomst? We zijn nog lang niet klaar hoor! Duitsland vraagt nog steeds tijd en aandacht, de bedrijfsmakelaardij moet verder en in Hengelo kunnen we nog groeien in de woningmarkt. Daar zitten we op zo’n 10% marktaandeel. Dat moet omhoog. Dus ik ben nog wel even bezig. Bovendien; er staat ons in dit vak denk ik nog wel het een en ander te wachten. Er staan bijvoorbeeld nieuwe spelregels op stapel waardoor een niet gediplomeerde makelaar straks alleen nog maar bezichtigingen mag doen. Verder niets: niet onderhandelen en niet verkopen. Ik vind het prima. Het kan me niet professioneel genoeg. Maar aan de andere kant, zie je dat de markt steeds transparanter wordt. Je kunt deelpakketten onderbrengen bij je makelaar en de rest zelf doen. Onderhandelen bijvoorbeeld. Of een deel van het papierwerk. Geen idee of dat een grote vlucht gaat nemen. Maar we zijn er wel mee bezig”.
Nieuwe vestigingen? Misschien richting Deventer of Apeldoorn. Dar mis ik een belangrijke USP en dat is die regionale kennis en gebondenheid. Maar ik sluit het niet uit. Daarnaast zijn we bezig te kijken we of we niet nauwer kunnen samenwerken met andere partijen in de markt. Een hypotheekkantoor met een beetje makelaardij bijvoorbeeld. Dat makelen zouden wij voor een belangrijk deel kunnen invullen. Waarschijnlijk beter dan hij of zij dat nu doet. En zo zijn we eigenlijk constant om ons heen aan het kijken naar nieuwe kansen en mogelijkheden”.
“Ik zou meer willen betekenen voor de regio. Ik heb best bepaalde ideen over de stand en de omgeving. Dan moet je de politiek in. Daar heb ik domweg de tijd niet voor. Althans, niet om het goed te doen. Dan moet je het niet doen. Nog los van het feit of ik geschikt ben om een politieke rol te vervullen. Vandaar dat het idee van MKB Enschede me erg aanspreekt. Samen met ondernemers werken aan een betere omgeving. Daar zijn we hard mee bezig en dat zie ik helemaal zitten. En ik gelukkig niet alleen. Er was blijkbaar een behoefte aan een bundeling van krachten. Dit was 40 jaar geleden een straatarme textielstad. Inmiddels is het een flexibele, dynamische omgeving met voldoende werknemers en een hoge arbeidsmoraal. Niet lullen maar poetsen. Er liggen hier enorm veel mogelijkheden. Dat mag niet onbenut gelaten worden”.
Streamers:
“Toen ik begon, dacht ik, hup, we gaan er vijf jaar vól voor en dat hebben we het op de rit. Maar inmiddels weet ik beter”
“In Duitsland is – hoe on-Duits het ook mag klinken – feitelijk niets geregeld”
