De Finish van Sjaak Storm de Vries:
"Eerlijk gezegd verveel ik me af en toe te pletter"
Op zijn 20ste verjaardag opende hij zijn allereerste winkel. Snoep, rookwaren, kranten en 'wat ik verder tegenkwam op beurzen'. Exact 40 jaar later, op zijn 60-ste verjaardag, tekent hij de verkoop van zijn bedrijf. "Als je terugrekent wat je terugkrijgt voor 40 jaar knokken, dan ga je subiet twijfelen of je slim bezig bent geweest".
Sjaak Storm de Vries heeft iets met ronde getallen. 20 toen hij begon, 60 toen hij stopte. Maar ook: 50 toen hij zijn vrouw, steun en toeverlaat verloor, 30 toen hij vader werd én een van zijn bedrijven in de as werd gelegd. Inmiddels ziet hij er de lol van in: "Ik heb op mijn 40-ste verjaardag tot laat in de avond zitten wachten op het onheil. En wat denk je? Niks! Het was bijna teleurstellend".
De Vries noemt zich inmiddels 4 jaar werkloos. "Ik doe eigenlijk al vier jaar helemaal niets meer. Na de verkoop heb ik de jongens die het bedrijf overnamen een maand of drie nog een beetje geholpen. Maar je voelt je dan al snel 'teveel'. Ze doen het toch op hun manier, en dat moet ook, maar dan ging ik toch met de pest in mijn lijf naar huis. Daar ben ik mee gestopt. Het contact is nog steeds goed hoor. Ze bellen me elke twee maanden. Gaan we een biertje drinken en word ik bijgepraat. Dat doen ze volgens mij alleen omdat ze weten dat ik het leuk vind. Ze schieten er volgens mij zelf niets mee op. Al zeggen ze van wel. Nee, ik ben in geen van de bedrijven meer geweest. Al een dikke drie jaar niet meer. Twee winkels hebben ze overigens al verkocht. De een kregen ze niet meer aan de praat nadat de straat een paar maanden had opengelegen. De ander werd in drie maanden tijd twee keer overvallen. Gelijk hebben ze".
China
Zeven winkels en een groothandel annex importbedrijf met een paar prima buitenlandse contacten en contracten. Zo'n 40 man op de loonlijst. Het bedrijf van De Vries mocht er zijn. Tien jaar geleden was het een maatje groter. Vier winkels in 'gadgets' erbij. "Dat was leuke handel. Maar het was niet bij te houden. Het spul was eerder verouderd dan het vanuit China geleverd kon worden. Je moest er echt bovenop zitten. Mijn zoon heeft het een tijdje gedaan. Het was ook zijn idee. Maar hij koos uiteindelijk toch voor een 'vaste baan'. Toen heb ik die winkels verkocht".
Een bedrijf verkopen was dus niet nieuw voor De Vries. Maar toch kon je die twee verkopen niet vergelijken. "Ten eerste waren de elektronicawinkels niet echt de mijne. Ja, op papier wel, maar in de praktijk waren ze vooral van de jongens. Ik genoot van hoe ze er in het begin mee aan de haal gingen, het fanatisme en de gedrevenheid, maar echt een band heb ik met die winkels nooit gehad. Toen ze eenmaal waren overgedragen, ging mijn leven dus eigenlijk gewoon verder alsof er niets was gebeurd. Dat was vier jaar geleden wel even anders".
"Waarom ik verkocht? Ik had het zo langzamerhand wel gezien, eerlijk gezegd. Ik liep er al een tijdje over na te denken. Maar ik wilde nog niet, omdat de markt niet echt fantastisch was. Ik had het er een keer over met mijn accountant. Die belde een week later op met de vraag hoe serieus die opmerking was. Nou, serieus, anders vertel ik je dat toch niet… Afijn, hij wist misschien wel iemand. Dat waren dus Rob en Marko. Of ik wilde praten. Waarom niet".
Hoe gaat dat, als je die twee voor het eerst ziet?
"Ik heb eerst een gesprek gehad met mijn accountant. Ik wilde weten wat voor jongens het waren, wat hun plannen waren en vooral of ze het konden betalen. Ik had namelijk al eens eerder met iemand over overname zitten praten en die bleek na twee, drie maanden overleggen geen dubbeltje op tafel te kunnen leggen. Die wilde dat ik zijn overname financierde - Gekke Gerrit, aangenaam. Maar dat bleek deze keer geen probleem. Afijn, afspraak met die jongens gemaakt, en geloof het of niet, die heb ik een dag van tevoren afgezegd. Ineens werkte het op mijn zenuwen. Ik zal je eerlijk vertellen dat dat de dag was dat ik mijn vrouw het meest heb gemist. Dat ik niet even met haar kon overleggen. Ik voelde me enorm alleen. Maar goed, dan gaat de volgende dag de wekker en begint er een nieuwe dag. Alsnog die afspraak gemaakt. Die ging ook niet door: accountant ziek en die wilde er persé bij zijn. Dus dat ging lekker. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Wat was de vraag ook al weer? Oh ja, wat ik dacht toen ik die jongens zag. Nou, niks eigenlijk. Ik begon pas na de tweede of derde keer een beetje in ze te geloven. We liepen door het magazijn, Marko keek eens rond en herkende meteen waarom alles lag zoals het lag. Dat was voor mij denk ik een breekpunt".
Bloedneus
"De accountant leidde de boel in goede banen. Ik was er in het begin even huiverig voor. Hij had de kopers gevonden, dus ik was wel even alert op hoe de geldstromen zouden gaan lopen. Maar dat is allemaal keurig gegaan. Nee, verder zijn er geen adviseurs bij betrokken geweest. Althans, niet van mijn kant. Ja, de notaris heeft zijn ding gedaan en die jongens hebben natuurlijk met de bank aan tafel gezeten. Misschien hebben ze met meer mensen gesproken, geen idee. Ik niet in elk geval. Zo ingewikkeld is het nou ook weer niet. Het bedrijf is fiscaal en juridisch altijd klaar geweest voor verkoop. Dat moet ook wel in deze tak van sport. Je moet heel makkelijk een winkel kunnen afstoten als die niet meer loopt. Als je dan eerst allerlei procedures moet doorlopen of fiscaal een bloedneus oploopt, dan doe je iets niet goed".
Buffelen
"Hoe ik terugkijk op de hele procedure? Och, na de eerste strubbelingen heeft het relatief weinig moeite gekost om aan het idee te wennen. Ik ben ook niet met de zenuwen in mijn lijf naar de notaris gegaan of zo. Ik had een sterke emotionele band met het bedrijf en met de mensen die er werken. Maar ik ben ook al mijn hele leven van de handel. Ik heb zo langzamerhand wel geleerd dat je nooit verliefd moet worden op de spullen. Verliefdheid kost geld".
"Nee, ik ga je niet vertellen hoeveel ik uiteindelijk aan het bedrijf heb overgehouden. Dat vind ik niet netjes tegenover de jongens. Maar het is ruim voldoende om heel erg oud te worden en elke dag te doen waar ik zin in heb. Ik wist wat ik wilde beuren en dat heb ik ook wel zo ongeveer gebeurd. Als je het hardop zegt, is het een fors bedrag. Maar als je het terugrekent over 40 jaar knokken en buffelen, tja, waar heb je het dan over. Dan vraag je je subiet af of je nou wel die slimme zakenman bent waarvan je altijd dacht dat je die was."
Participeren
"Nee, nu doe ik dus al ruim drie jaar helemaal niks. Ik ben kerngezond, heb centjes op de bank, het huis is vrij, de kinderen zijn de deur uit en allemaal goed terecht gekomen. Ik mag niet klagen. Maar eerlijk gezegd verveel ik me af en toe te pletter. Ik heb nadat ik wat meer afstand had genomen van de jongens wel eens gekeken of ik niet ergens een beetje kon gaan coachen. Jonge ondernemers helpen. Puur als tijdverdrijf en omdat ik natuurlijk wel een beetje weet hoe het werkt. Dat werkte niet. Althans, niet voor mij. Ik heb het vier keer geprobeerd. Al die gasten kwamen uiteindelijk toch een keer om geld vragen. Ik had mezelf al voor de overname voorgenomen om nooit te participeren en daar hou ik me aan. Dat wisten die gasten. Als ze er dan toch om komen vragen, compleet met boekwerken waarin staat hoeveel ik wel niet kan verdienen (dus ze hadden het goed voorbereid!), dan is voor mij de vertrouwensband weg. Toen de eerste het vroeg, zijn we daarna nog even doorgegaan. Maar het werkte niet meer. Van beide kanten overigens. Bij de andere heb ik daarom meteen de kurk in de fles gedrukt: veel succes jongens".
"Advies voor andere ondernemers die willen stoppen? Nou, advies… meer een bevestiging van wat ze denk ik al weten: dat zwarte gat bestaat wel degelijk. Ik loop af en toe letterlijk met mijn ziel onder mijn arm. Je ritme is weg, je discipline is weg, je telefoon rinkelt niet meer. Dat was enorm wennen. Dat is het soms nog steeds"
Golf, reizen, bridgen, kleinkinderen…?
"Ja, en postzegels verzamelen… Doe me een lol zeg. Golf en bridge is voor oude mannen en dat ben ik niet, ondanks mijn paspoort. En reizen heb ik meer dan genoeg gedaan. Ik ben overal geweest, oost en west. Kleinkinderen is een beetje een gevoelig punt. Ik heb twee zoons, een dochter en het maakt allemaal carrière. Maar niet op dat front. Begrijp me goed: ik ben alles behalve zielig en zo langzamerhand, na drie, vier jaar, heb ik het aardig onder de knie. Maar het heeft me meer moeite gekost dan ik ooit had gedacht. En ja, als je het wilt weten: ik zou het allemaal zó weer opnieuw doen".
